Als we tegenwoordig de tv maar aanzetten zie je al programma’s voorbij komen over mensen met overgewicht. Het lijkt een hype zoals we tijd geleden de talenten showen voorbij zagen komen. Ik merk aan mijn omgeving dat sommige gaan praten naar die programma’s van te dikke mensen. Want ben nu eerlijk zit jij net zo goed niet vol ongeloof te kijken als je iemand met flink overgewicht ziet lopen.
Ik ben nu even eerlijk, heel eerlijk. Er is voor mij een verschil tussen overgewicht en overgewicht. Wat? Ja, een verschil. Tuurlijk er zijn mensen die die gewoon te lui zijn en heel de dag achter hun tv zitten te snacken. Maar over deze mensen ga ik het nu niet hebben. Zij moeten vooral doen wat ze zelf denken dat goed is.
Nee, ik wil het graag over de mensen hebben die wat kilo’s extra hebben om een andere rede. Ik zie het overal om me heen, mensen die worstelen met hun gevoel. Onzekerheid. De gaat in een hoekje zitten, de ander heeft een grote bek tegenover andere en dan heb je de mensen waar ik het nu over wil hebben. Zij die hun verdriet weg eten.
Ik word echt ziek van de mensen die andere uitjoelen voor dikzak of varken. Want ik heb al meerdere personen meegemaakt die eigenlijk het eten als de enige uitweg zagen. Ze bouwde letterlijk een muur van vet om zich heen om zichzelf maar te beschermen tegen de grote boze buitenwereld. Op moment dat er dan iemand is die gaat zeggen “hé is niet wijs eens op dieet te gaan” zullen ze het weglachen. Maar die zelfde dag nog zullen ze alleen op de bank hun verdriet misschien wel met calorieën wegwerken. Het is een sneeuwbal effect, de wereld om hen heen zorgt er gewoon voor. Het is zeker een serieus probleem, maar we moeten het aanpakken bij de bodem. Nee, zonder deze mensen niet af van de maatschappij. Ben bevriend, wees de praatpaal voor ze en ga voor ze door het vuur. Want deze mensen verdienen net zo goed een goede vriendschap als ieder ander op de wereld
