Misschien kunnen jullie je nog herinneren dat ik had geschreven over mijn blackberry die kapot was. Nou ik heb de prijsopgave binnen en ik weiger hem te betalen. Als ik hem wil laten maken gaat me dat ongeveer €250,- kosten. Nou, nee dank je. Tot die tijd heb ik even de oude Iphone van me vriend. Al draai ik nu al bekant door van dat toestel. Vaag ding. Nee geef mij maar een blackberry, die ik overigens over een maand of 7 weer gewoon ga uitzoeken. Haha
Eindelijk is het gevreesde carnaval weer voorbij. Je zal nu misschien denken gevreesd? Waarom? Nou ondanks dat ik een brabander ben ben ik niet de persoon die eens in het jaar 4 dagen in een apenpak gaat rondlopen om maar te zuipen en polonaises te lopen.Dat wil niet zeggen dat ik geen ras echte brabander ben. Al weet ik eigenlijk stiekem niet zo goed wat dat dan weer precies inhoudt.
Wat heb ik dan gedaan zul je je misschien afvragen? Ik heb allereerst 3 dagen gewerkt. Wat ik eigenlijk altijd doe met carnaval. Lekker collegiaal aangezien dan mensen vrij kunnen nemen die wel van de apenpakjesdansjes houden. Dag 4 ben ik lekker met vriendlief naar de dierentuin geweest. Ouwehands in Rhenen. Was zeker gezellig dagje. En de babyijsbeertjes die waren zo lief. Je wilde ze eigenlijk knuffelen, maar dat kon natuurlijk niet.
Anyway mijn carnaval 2011 was dus wederom een geslaagde gemiste carnaval, heeeerlijk!
Het gebeurde op een donderdag, onverwachts, Blackberry viel op de grond en toen poem pats, wit scherm. Fijn dacht ik, maar de batterij zal wel wat losgeschoten zijn en daardoor kwam de reboot. Maar nee toen ik hem oppakte bleek het ergste. Links bovenin zag ik een vervelend zwart pixelig hoekje. Dode pixels dacht ik help! Dus ik zette mijn blackberry uit en weer aan maar nog steeds precies hetzelfde scherm. Balen, hij was overleden.
Dus ik vandaag vol hoop naar de lieve t-mobile shop om hun het vervelende nieuws te vertellen. Ik liet mijn Blackberry zien. De vrouw zuchtte en zei:”Ja, dit gebeurd wel vaker, vind vervelend te zeggen maar dit valt buiten je garantie.” Ergens wist ik het ook wel. Ze vertelde me ook nog een verhaaltje dat het waarschijnlijk komt door teveel drukverschil op het scherm, bijvoorbeeld als je hem in je tas doet, zoals veel vrouwen, en dat dan je agenda er iets teveel druk opgeeft met een hoekje. Stop daarom ook eigenlijk altijd je telefoon in een apart vakje.
Anyway, mijn lieve blackberry, mijn derde grootste liefde is nu onderweg naar Blackberry company. Ik krijg binnen 10 werkdagen bericht over hoeveel het precies gaat kosten, mocht ik het teveel vinden dan kan ik er alsnog voor kiezen het niet te laten maken. De mevrouw van de t-shop vertelde me dat ze gokte dat het iets van €120,- zou gaan kosten. Maar dat zou wel een nieuw toestel zijn, omdat ze het niet gaan repareren voor me, zou teveel kosten. Ik heb even zitten googlen, komt erop neer dat die prijs inderdaad wel meevalt aangezien een los toestel van mijn blackberry al gauw €300,- kost.
Ik ga er nog even goed over denken, want eigenlijk is en blijft het maar een telefoon. Waarmee je wel lekker kan pingen…
Rood, de kleur van de liefde. De pure passie en het hevige vuur. Rood de kleur die diep en intens is. Die een duidelijk gevoel met zich meebrengt.
Rood de kleur van de liefste dag van het jaar. De dag in het jaar dat de halve westerse cultuur rode kaartjes verstuurd boordevol hartjes. De oorsprong van deze dag die niet eens helemaal bekent is. Was het de romein die voor zijn dood nog een liefdesbrief aan zijn vrouw scheef, of was het toch een vervanging voor het Romeinse vruchtbaarheidsfeest. En je hebt daarnaast ook nog altijd het verhaal van de Amerikanen die gewoon een leuk commercieel feestje dachten te bedenken.
Rood de kleur van vandaag, 14 februari, Valentijnsdag. De dag van de pure liefde, zoals sommige zullen zeggen.
De mannen die opeens zo ontzettend spontaan ontbijt op bed brengen aan hun geliefdes. De warme broodjes, die dik belegd zijn met aardbeienjam. Fijn als je knoeit, jamvlekken krijg je lastig uit je peperdure dekbed. Daarnaast kan je de nacht erna nog genieten van alle kruimels in je bed. En wat dacht je van de vers geperste sinaasappelsap, die manlief heerlijk voor je heeft klaargemaakt. Of die toch wat weg heeft van een fabriekachtig smaakje, genaamd appelsientje.
De bloemisten die het maar druk hebben. De rode rozen, die mooi verpakt worden. Papiertjes met hartjes en daaraan lieve kaartjes met rode lintjes. Mooi ingepakt om een weg te vinden naar een willekeurig huisje. Rozen die symbool staan voor de liefde, de schoonheid van de bloem maar zodra je hem een beetje verkeerd vasthoud, de schoonheid van de pijnlijke sneetjes, puur omdat de bloem zich moet beschermen. Daarnaast verwelkt de bloem, is dat een symbool voor de liefde? Het groeit en het gaat binnen een bepaalde tijd, pakweg een paar weken? En dat is zelfs nog als je geluk hebt met je rozen.
De dag dat de restaurants het maar druk hebben. Vurig kaarslicht verlicht de gezichten van de verliefde stelletjes die hopen op een romantisch diner voor twee. Niet realiserend dat je zowat bij de mensen naast je aan tafel zit. Puur omdat er niet meer plek is.
Romantiek die vandaag op het hoogste niveau zal worden uitgevoerd. Alsof vandaag de enige dag is dat het kan. Alsof morgen iedereen opeens van zijn roze wolkje moet zijn gestapt en de nuchterheid zelf weer moet spelen.
Het lijkt wel alsof vandaag opeens liefde te koop is. Grote kaarten met dozen chocolaatjes vliegen over de toonbanken. Ook zoiets, chocola. Het geeft je zo’n fijn gevoel, het verliefde gevoel. Puur en alleen omdat het stofje in chocola hetzelfde werkt als het stofje dat je lichaam aan maakt wanneer je bij je geliefde bent. Dus waarom zou je eens per jaar een doos bonbons kopen als je het 365 dagen per jaar hetzelfde gevoel kan geven aan je geliefde.
Het is de dag, dat mensen beweren dat niemand alleen moet zijn. De dag, dat de meeste mensen hun liefde voor elkaar uitspreken. Mooi gegeven. Maar wat nu als je een kaart stuurt en een klein belangrijk puntje vergeet. Een grote roze kaart, met eventueel lieve hartjes of bloemen een lieve tekst als “Wil je mijn Valentijn zijn?” En dan net dat ene ding wat de kaart nu mooi zou maken vergeten de mensen. Hun eigen naam! Hoe kan iemand nu je Valentijn zijn als deze persoon niet eens weet wie je bent? Wat heb je er überhaupt aan om na een jaar nog steeds niet te weten wie dat kaartje nu eigenlijk had gestuurd? Zo kan er toch nooit pure liefde opbloeien.
Maar toch bloeit er een liefde. Jawel, pure liefde? Zoals je het kan noemen. De pure liefde van Valentijnsdag. Die van de winkeliers. Zij die jaarlijks hun winkels versieren met de rode versiersels. De pinpassen gaan door de automaten en de muntjes en briefjes vullen de broekzakken van de grote bazen. Zij die alle liefde hebben. Liefde voor hun zoete broodjes. De Valentijnscadeaus.
Kortom Valentijnsdag is alles behalve wat ervan beweert wordt. Het is niet Romantisch, want wie vind het nu fijn om opgekropt in een restaurant te zitten of zich open te snijden aan rozen. Is er ook maar iemand die geheime aanbidders aanbid? Puur omdat het ohh zo Romantisch is. En wat is Romantiek eigenlijk? Dat geen dat je opeens zogenaamd allemaal spontaan gaat doen op Valentijnsdag? Of is het juist iets totaal anders.
Rood de kleur van vandaag, maar die ook de kleur zou moeten zijn van morgen en overmorgen. Juist de kleur die elke dag een beetje gewaardeerd met worden met echte pure liefde.
